Κυριακή, 28 Απριλίου 2013

Ο χρόνος έχει τη δική του ιστορία




Διάβασα ένα άρθρο ενός αμερικανού ψυχολόγου για την προβληματική διαχείριση του χρόνου με τη μορφή της αναβλητικότητας. Η εξήγηση που δίνεται είναι καταρχήν  μια υποβόσκουσα τελειομανία που βρίσκεται στην καρδιά του προβλήματος. Το αυστηρό υπερεγώ που βρίσκει λάθη σε ό,τι κάνουμε και μας κάνει διστακτικούς ακόμα και να ξεκινήσουμε. Είναι πιο ασφαλές να μείνουμε στον κόσμο ενός απέραντου ενδεχόμενου από το να υποφέρουμε από την ίδια μας την αυτοκριτική προσπαθώντας να φτιάξουμε κάτι πραγματικό και αναπόφευκτα μη τέλειο. Άλλοτε αψηφούμε το χρόνο, ξαναγράφοντας τους κανόνες όπως μας βολεύουν σύμφωνα με τις δικές μας επιθυμίες αντί να συμβιβαστούμε με τους εγγενείς περιορισμούς του. Σε ένα φαντασιωσικό επίπεδο, ζούμε σε έναν κόσμο έξω από τον χρόνο ή τουλάχιστον σε ένα πιο εύκαμπτο χωρο-χρονικό συνεχές. Στο τέλος ο συγγραφέας του άρθρου εξηγεί  κάτι που σκεφτόμουν από την αρχή. Πως σε ένα ασυνείδητο επίπεδο η «ολοκλήρωση» συνδέεται με την ιδέα του θανάτου και πως γι’ αυτό δε μας αρέσει το πέρασμα του χρόνου. Γι’ αυτό, ασυνείδητα, κάποιοι άνθρωποι αναβάλλουν, για να προλάβουν, να ματαιώσουν την τελική μοίρα τους.
 Διαβάζοντας αυτά  μου ήρθε στο μυαλό κάτι που είχα διαβάσει για το χρόνο και την αναβλητικότητα στο βιβλίο του φιλόσοφου Στέλιου Ράμφου «Η λογική της παράνοιας» και το είχα βρει πολύ ενδιαφέρον. Ο συγγραφέας  (μιλώντας  για την ελληνική πραγματικότητα) πιστεύει πως η αναβλητικότητα μας αρέσει γιατί  όταν ο χρόνος έχει τέλος, καλό είναι να αναβάλλουμε το τέλος. Σημαίνει μια σχέση παθητική με το χρόνο. Αν η αντίληψή μας είναι ότι η αιωνιότητα είναι ένας κλειστός  χρόνος, του οποίου η αρχή είναι η γένεση του κόσμου και το τέλος είναι η Δευτέρα Παρουσία, και μέσα σε αυτό το όλον περιλαμβάνεται πια η χρονικότητα, τότε η ανάγκη είναι για αναβολή. Για να είναι η σχέση μας με το χρόνο σχέση συνεχούς δημιουργίας προτείνει να κατανοήσουμε πως ο χρόνος παράγει χρόνο μέχρι σημείου το οποίο μπορούμε να ονειρευτούμε, ότι εμείς παράγουμε νέες μορφές χρόνου ώστε να προλάβουμε και να χτίσουμε την αιωνιότητα μέσα από την ενέργειά μας με το χρόνο. Δε νομίζω πως ο Ράμφος προσπαθεί να ματαιώσει την τελική μας μοίρα. Αν μη τι άλλο είναι προτιμότερο να δημιουργούμε και να παράγουμε και ας κάνουμε λάθη παρά να διατηρούμε μια σχέση με το χρόνο παθητική. Τουλάχιστον με τη δημιουργία παράγουμε χρόνο και με το χρόνο αιωνιότητα…

Πηγή: http://www.afterpsychotherapy.com/time-management-problems/



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 
;